MGA TAUHAN (sa dula ng buhay)


Ito ay isa sa mahigit na apatnapung tulang Filipino na naisulat ko noong ako ay binata pa. Ang mga ito ay wala na sana ngayon kung hindi dahil sa pagmamalasakit ng naging kasintahan ko. Nang umalis kasi ako sa dati kong tinirahan (Cabugnason Residence, km 12 Sasa, D.C.), iniwan ko na lang ang mga ito dahil makakagawa pa naman ako ng bago. Nang una siyang dumalaw sa bago kong tirahan (Ponce St., D.C.), ang tanong kaagad niya sa akin ay kung dinala ko ba ang mga ito. Sabi ko, wala. Kinabukasan nagbalik siya at daladala na ang mga ito. (kapitbahay lang nila ang Cabugnason Residence)

Nobyembre ng taong 2003 (undas) nang naikwento ko ang tungkol sa mga ito sa naging grade 5 teacher ko sa baranggay na kinalakhan ko (Bongabong, Pantukan, Comval). Babasahin ko, aniya. Ipi-print ko pa Ma’am. Nobyembre (undas pa rin) na ng taong 2006 nang maibigay ko sa kanya ang mga kopya ng mga ito. Pagdaan ng isang buwan muli akong nagbalik sa Bongabong para sa kapistahan (Disyembre 8). Nang nakita niya ako, maluha-luha siyang napayapos sa akin at ang sabi, “Hindi ko akalaing…”. Totoong ako’y umiinom.

Si Ma’am? Siya si Herminia Baptista Arcenas, biyuda ng dati naming Barangay Captain, Grafo Arcenas (SLN). Ang naging kasintahan ko? Siya si Nelly Decena, misis ko at ina ng lima kong anak.



Share this to your profile
                 To view or post comment, please click here


I Came From A Distant Place


I Came From A Distant Place

                        I Came From A Distant Place

I came from a distant place
But that place was not for me
Even though its skies were blue
Away from there I had to go

The people there, I love them all
But the people there made me small
That’s why I became so mad
But right now for being so I’m sad

When I was young in that distant place
There were no storms, just soft breeze
There my ship began to sail
With hopes someday I’d never fail

In that place as I grow
Hard strong winds furiously blew
It’s really sad to think
That my ship – it has to sink

I knew it was so unkind
To leave my sunken ship behind
But for me it was a crossroad
Leading to my life or to my load

This new place is not like that place
You greet me here with an embrace
Tho’ my life was as dark as night
Can go through it ’cause you give me light

From this place I’ve clearly seen
The stormy sea where I have been
Thanks to you for what you give
A strong new ship for me to live

That distant place had been a part of me
And the people there I long to see
I’ll pray someday they’ll greet me warm
Forevermore, they’ll do me no harm

                                                 doroastig
                                                 sometime in mid ’75
                                                 Pigsapawan, Gov. Gen., Dvo. Or.



Share this to your profile
                 To view or post comments, please click here


A Bird’s Day’s Flight


A Bird’s Day’s Flight

                        A Bird’s Day’s Flight

I woke up to the cold breaking morn
Another exhausting day was just born
A day meant for countless little things
But I didn’t ponder, I just spread my wings

To look for a foamy nest far away I tried
I did not take the folk’s words as guide
I left my nest and followed my way
It is not of velvet, I hate to stay

A bright colored flower I’ve seen on my way
And upon it’s soft petals I did lay
Truly there was comfort at its best
The comfort I never felt on my nest

Then my flower’s beauty began to fade
Because it was in the sun not in a shade
When the sun has sipped all the dew
The comfort was gone, away I had to go

Within my heart I felt little pain
But I knew I had to try again
To the highest cloud I hurriedly flew
So high that only me dared to

I reached the shapely cloud of silver
And tried so hard to find a nest there
But the trees – oh! no one can be found
There was emptiness, no one was around

Finally I find comfort not on the flower I love
Nor on the silvery clouds high above
But it is just here on my forsaken nest
As the day closes at the time of my rest

                                                 doroastig
                                                 july 1, ’75





Share this to your profile
                 To view or post comments, please click here


Independence Day, Araw ng Kalayaan? MALI!!!


larawan galing sa http://www.returnoftheprodigalson.co.cc

May mga bagay na malalaman na lang natin kung ano ito sa pamamagitan ng ibang tao. Halimbawa, kung hindi natin alam na aso ang pangalan ng isang hayop at tinawag itong tupa ng iba, maniniwala tayo. At kung may ibang magtatanong sa atin kung anong hayop ito, sasabihin din nating ito ay tupa, dahil sa ito ang pagkakakilala natin rito, ‘di ba?
.
Iyan din ang nangyayari sa pagkakakilala natin sa ating Independence Day. Tinawag ito na Araw ng Kalayaan sa halip na Araw ng Kasarinlan. May malaking kaibahan ang salitang ‘malaya’ kaysa sa salitang ‘pagsasarili’.
.
Ang independence sa Filipino ay kasarinlan samantalang ang kalayaan sa English ay freedom.
.
Ngayong araw, ika-12 ng Hunyo 2012, ay ang ika isangdaan at labing-apat na taong paggunita natin sa Araw ng Kasarinlan.



Share this to your profile
                 To view or post comments, please click here


Ang Pamana


“Ang bayan ng isang tao ay hindi isang tiyak na lugar ng lupa, ng mga bundok, ilog, at gubat, ngunit ito ay isang alituntunin; at pagkamakabayan ay katapatan sa alituntuning iyon.” ~ George William Curtis
“Gusto kong makita ang isang tao na nagmamalaki sa lugar kung saan siya nakatira. Gusto kong makita ang isang tao na ipinagmamalaki ng lugar na kanyang tinitirhan.” ~ Abraham Lincoln



Share this to your profile
                 To view or post comments, please click here


Ang Kabilang Buhay


Ayon sa aming Religion teacher sa elementarya na si Mrs. Apolonia dela Cerna, may dalawang uri ng paghatol, ang particular judgment (para sa bawat indibiduwal) at ang general o final judgment. Nung isinulat ko ang tulang ito mahigit tatlumpung taon nang nagdaan, ang nasa isipan ko ay ang final judgment.
.
Sa Revelation 20:15, mababasa ang susunod:
12 At nakita ko ang mga patay, malalaki at maliliit, na nakatayo sa harap ng trono, at mga aklat ay nangabuksan. Ang isa pang aklat ay binuksan, na siyang aklat ng buhay. Ang mga patay ay hinatulan ayon sa kung ano ang kanilang ginawa gaya ng nakaulat sa mga aklat. 13 Ibinigay ng dagat ang mga patay na nasa loob nito, at kamatayan at ng hades ang mga taong patay na nasa kanila, at ang bawat tao ay hinuhusgahan ayon sa kung ano ang kanilang ginawa. 14 At ang kamatayan at ang Hades ay ibinulid sa dagatdagatang apoy. Ang lawa ng apoy ay ang pangalawang kamatayan. 15 Sinuman na ang pangalan ay hindi nasumpungang nakasulat sa aklat ng buhay, ay ibinulid sa dagatdagatang apoy.
.
Maliwanag na ito ang panahon ng paghatol hindi lamang sa mga patay kundi pati na sa mga buhay.
.
Ngayon ang tanong: may kinalaman kaya ang Revelation 20:12 sa katapusan ng Mayan long count calendar na magaganap sa Dececemder 21, 2012, winter solstice ng taong yun? Bakit parehong may numerong 2012? Ito ba’y isang coincidence lamang? May katotohanan kaya ito?



Share this to your profile
                 To view or post comment, please click here